Zoeken
  • Egon Schneider

Uitnodigen aan onze tafel om de honger te stillen


Dr. Neufeld vergelijkt vaak onze behoefte aan voedsel met onze behoefte aan relatie en connectie. Hoe meer ik daar bij stil sta hoe meer logisch het wordt. Het is makkelijk te begrijpen hoe belangrijk voedsel is voor het gezond opgroeien van onze kinderen; we weten dat ze een veilig onderkomen en voldoende slaap en rust nodig hebben om te kunnen opgroeien. Het is daarentegen vaak moeilijker het vitale belang te vatten van juiste relaties in de bepaling van welzijn en zelfs het gedrag van onze kinderen.

Als mijn kind had moeten werken voor voedsel, zou moeten zoeken naar beschutting en haar slaap pakken wanneer het maar kon, dan zou er geen energie over zijn voor creativiteit, exploratie, aspiraties; mijn kind zou volledig in beslag genomen worden door het zoeken naar veiligheid en stabiliteit. Ze zou hunkeren naar afleiding voor haar problemen, ze zou geagiteerd en rusteloos zijn en zou wellicht elke vreemde aanklampen in de hoop geholpen te worden.

Vergelijk dit met een kind dat moet werken om haar relaties veilig te stellen, zoekt naar acceptatie en elke aandacht en affectie najaagt die het kan krijgen. Niet verwonderlijk dat kinderen als deze zich net zo lijken te gedragen als kinderen die moeten zien te overleven. Ook zij hebben geen energie meer voor creativiteit, exploratie en aspiratie; ook zij zijn worden in beslag genomen door het streven naar veiligheid en stabiliteit – ze worden hangerig en veeleisend of innemend en voorbeeldig in een poging onze aandacht en liefde te kunnen veiligstellen. Ook zij zullen zoeken naar afleidingen, zijn geagiteerd en rusteloos en zullen wellicht elke vreemde nalopen in de hoop dat ze daar kunnen krijgen waar ze naar op zoek zijn.

Zo veel van onze kinderen, zelfs diegene die geliefd zijn, zijn hongerig naar een diepe en veilige relatie. we begrijpen dat een kind regelmatig moet eten om gezond en wel te kunnen functioneren. We weten dat als ze hongerig zijn hun gedrag daar onder zal leiden, we weten dat alleen een ontbijt niet voldoende is voor een hele dag. Toch zijn we geneigd hun hechtings behoeften niet in het zelfde licht te zien. We doen alsof er iets mis is met een kind wanneer die ons nodig heeft.

We zijn geneigd te denken dat wanneer de hechtingshonger eenmaal vervult is dat dit ook voldoende is voor de hele dag; wanneer een kind dan hangerig of veeleisend wordt zeggen we anderen het te negeren want hij wil alleen maar aandacht. Alsof de honger dan zal verdwijnen wanneer je het kind maar lang genoeg negeert. We onthouden hen onze liefde en warmte en sturen hen weg naar hun kamer wanneer ze zich niet goed hebben gedragen om hen op die manier tot “onderwerping” te dwingen.

Hoe meer ik er over nadenk hoe meer ik de parallellen zie, en hoe meer ik verlang voor elk kind een goed gevulde buik met voedsel te hebben en een vervullende relatie te ervaren, beiden zo vaak als nodig is. Dus laten we hen uitnodigen aan onze tafel en hun behoeften overvloedig bevredigen.


0 keer bekeken

​© 2017 Egon Schneider created with WIX