Hoe cultuur de ontwikkeling van de hersenen en de toekomst van de mensheid vormt

January 22, 2018

 

 

"De grootste angst die een kind kan hebben, is dat hij niet geliefd is en dat afwijzing de hel is waar

hij bang voor is. Ik denk dat iedereen in de wereld in meer of mindere mate afwijzing heeft gevoeld. En met afwijzing komt woede, en met woede een soort van misdaad en wraak voor de afwijzing, en met de misdaad het schuldgevoel - en daar is het verhaal van de mensheid. "- John Steinbeck, East of Eden, 1952

 

Zonder belichaamde liefde is vrede niet mogelijk. Zonder integrerend lichamelijk genot zijn morele gedragingen van vrede, harmonie en menselijke gelijkheid niet mogelijk. Depressie vervangt vreugde en drugs worden gezocht om de depressie te verdrinken, de woede en razernij die escaleert in het geweld van moord en zelfmoord. Steinbeck herkende deze feiten, die de wetenschap nu overvloedig heeft gedocumenteerd. Het bio-gedragsmatige onderzoek dat deze relaties ondersteunt, is echter genegeerd door de bureaucratische biomedische wetenschappers en de politiek-religieuze rentmeesters van de samenleving. Biogeneeskunde heeft ten onrechte aangenomen dat genen en niet levenservaring de primaire rol hebben bij het vormgeven van de zich ontwikkelende hersenen voor vreedzaam of gewelddadig gedrag, wat de afgelopen halve eeuw onderzoek naar dit onderwerp de verkeerde kant heeft doen opgaan, dat gezondheidsprogramma's voor echte preventie heeft voorkomen. Medicamenteuze therapie is symptoom bestrijding, geen preventie.

 

Genetische manipulatie en medicatie domineren helaas het politiek-sociaal-monetaire landschap voor het veranderen en beheersen van individueel gedrag in plaats van het veranderen van onze samenleving en cultuur voor het veranderen en bevrijden van de mens uit de ketenen van zelfvernietiging. De religieuze ketenen van tirannie en geweld hebben de mensheid door de geschiedenis heen gebonden, waardoor de mens in oorlog met zichzelf is gekomen; tussen man en vrouw; tussen ouder en kind; en met de natuur zelf. De meest gewelddadige primaat op deze planeet tegen de vrouwelijke soort en haar nakomelingen is Homo sapiens. Geen enkele soort kan overleven met deze omvang van geweld tegen de vrouw en haar nakomelingen. Hoe is dit gebeurd?

 

Hoe werd de menselijke primaat de meest gewelddadige primaat op de planeet toen ons naaste genetische familielid, de bonobo-chimpansee, met wie we 99% van onze genen delen, de meest vreedzame primaat op aarde is? Te lang is het valse paradigma van genetisch determinisme t.a.v. menselijk gedrag overheerst en gelooft.

 

Onze vreedzame voorouders


Zoals De Waal en Lanting (1997) opmerken:
Als bonobo's al eerder bekend waren geweest, had de reconstructie van de menselijke evolutie mogelijk de nadruk gelegd op seksuele relaties, gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en de oorsprong van het gezin, in plaats van oorlog, jacht, gereedschapstechnologie en andere mannelijke bastions. De Bonobo-maatschappij lijkt geregeerd te worden door de slogan 'Make Love, Not War' uit de jaren zestig in plaats van de mythe van een bloeddorstige mens-aap, die al minstens drie decennia handboeken domineert.

 

Volgens Hardy dragen moeders van grote apen hun baby overal waar ze komen, schrijft ze in haar boek "Mother Nature". Vaders staan in vergelijking zelden in direct contact met baby's. En 'Het was de moeder die het kind voortdurend in huid-op-huidcontact droeg - buik tegen buik, borst tegen borst. Getroost door haar hartslag, genesteld in de warmte van haar lichaam, gewiegd door haar bewegingen, was de hele wereld van het kind de moeder. Er is nooit waargenomen dat een wilde aap of aap-moeder opzettelijk haar eigen baby schaadt. 

 

Wat gebeurde er langs het evolutionaire pad waar kindermoord en verwonding van de jongen zich plotseling manifesteerde in de grote aap "Homo sapiens"? Waarom is seksueel misbruik van het pre-puberale jong onbekend in de evolutionaire geschiedenis van de primaat, maar komt het veel voor bij "Homo sapiens"? Welke genetische of culturele factoren zouden dit verschil kunnen verklaren?

 

Uit uitgebreid wetenschappelijk onderzoek bij dieren en mensen is zonder twijfel gedocumenteerd dat moeder/baby/kind scheidingen (verlies van connectie/binding/hechting) een verscheidenheid aan ontwikkelingsstoornissen in de hersenen veroorzaakt die leiden tot depressie, impuls-controle verlies, chronisch prikkel zoekend gedrag dat in extreme gevallen zelf-verminking, dodelijk geweld en zelfmoord omvat alsook  geweld van ouders tegen hun eigen kinderen.

 

De Time-Life-documentaire, Rock-a-bye baby, documenteerde enkele van de wetenschappelijke doorbraken die mogelijk werden gemaakt door onderzoek dat werd ondersteund door het National Institute of Child Health en Human Development (NICHD), National Institute of Health (NIH) in de jaren zestig en zeventig. Deze documentaire ging in première tijdens de White House Conference on Children in 1970. Het is net zo relevant vandaag, als het meer dan 30 jaar geleden was. (Http://www.violence.de/tv/rockabye.html)

 

Onderzoek door Drs. William Mason en Gershon Berkson toonden aan dat de introductie van kunstmatige lichaamsbeweging door een bewegend moedersubstituut bij baby-aapjes, de emotionele, sociale, seksuele en gewelddadige gedragspathologieën van volwassenen kon voorkomen die zich ontwikkelden bij apen blootgesteld met stationaire surrogaat-moeders. Deze bevindingen leidden tot de ontwikkeling van de hersen-gedragstheorie van het 'maternaal-sociale deprivatie' syndroom dat ik SomatoSensory Affectional Deprivation (SSAD) noemde, waardoor het cerebellum (hersendeel gelinkt aan bewegen en proprioceptie) centraal stond in de regulatie en integratie van emotioneel, sociaal en seksueel gedrag .

 

Gehechte kinderen, hechte gemeenschappen

 

Deze laboratoriumbevindingen van depressie en geweld, als gevolg van mislukte hechting in de moeder-baby / kind relatie, werden bevestigd door mijn cross-culturele studies over tribale culturen. Door deze studies was het mogelijk om met 80% nauwkeurigheid de vreedzaamheid of gewelddadigheid van 49 stammen culturen te voorspellen uit een enkele voorwaarde voor moeder-baby / kind-binding, namelijk het continue dragen van de baby/kind op het lichaam van de moeder of een naaste familie lid, doorheen de dag voor het gehele eerste levensjaar.

 

De vreedzame of gewelddadige aard van de resterende tien culturen kan worden voorspeld aan de hand van de vraag of de seksuele expressie van de adolescent werd gesteund of bestraft. Kortom, deze twee maten van affectieve binding: a) moeder-kind / kind relatie en b) seksuele relaties van adolescenten kunnen met 100% nauwkeurigheid de vreedzame of gewelddadige aard van deze 49 stammen culturen over de hele wereld voorspellen.

 

Mijn latere studies over 26 stammen culturen, waarbij de leeftijd waarop nog borstvoeding gegeven werd 2,5 jaar of langer was, vonden dat bij 77% van deze culturen nauwelijks tot geen zelfmoord voorkwam. Zelfmoord cijfers waren significant verschillend tussen culturen met een speen-tijd van twee jaar of minder versus 2,5 jaar of ouder. Het lijkt erop dat er op dit moment een kwetsbare periode in de ontwikkeling van de hersenen bestaat om dit verschil te verklaren. Affective binding in de moeder-baby/ kind relatie beïnvloedt latere seksuele affectieve relaties waarbij 82% van de culturen met een speen-leeftijd van 2,5 jaar of ouder ook seksuele relaties met jongeren ondersteunden en een lage zelfmoord ratio hebben.

 

Deze kritieke bevindingen moeten worden overgenomen in moderne menselijke culturen die gebruikmaken van moderne technologieën voor evaluatie van de hersen gedragsontwikkeling, studies die de NIH nog moet uitvoeren. WHO en UNICEF bevelen borstvoeding aan tot 'twee jaar of ouder'. 

 

Plezier door borstvoeding

 

In Amerika geeft slechts 6,8% van de moeders borstvoeding na 12 maanden; 2,7% na 24 maanden; en 1% na 30 maanden. In 2015 startte 80% van de moeders, in Nederland, na de geboorte met borstvoeding en 20% startte met flesvoeding. Na zes maanden gaf 39% van de moeders volledige borstvoeding en 49% flesvoeding. Het percentage zuigelingen dat gemengde voeding (combinatie borst- en flesvoeding) ontving, varieerde tussen de 11 en 13%. In Vlaanderen krijgt 63% van de baby’s borstvoeding. Met drie maanden krijgt 25% van deze baby’s overwegend borstvoeding en met zes maanden krijgt 16% een bepaalde hoeveelheid moedermelk.In de provincie Limburg start ruim 67% van de kinderen borstvoeding. In de provincie West-Vlaanderen ligt het percentage het laagst met 55%. In de provincies Vlaams-Brabant, Antwerpen en Oost-Vlaanderen krijgen respectievelijk 66%, 64% en 62% van de pasgeboren kinderen borstvoeding. Gelukkig zijn de percentages in de lage landen nog vrij goed vergeleken met de VS.

 

Normale hersen-ontwikkeling wordt in gevaar gebracht door gebrek aan voldoende hechting door borstvoeding en aan het gepromoot gebruik van zuigelingenvoeding met de ondersteuning van de American Academy of Pediatrics en die borstvoeding voor slechts één jaar aanbeveelt.

 

Er zijn bekende tekortkomingen van het essentiële aminozuur tryptofaan in melk voor zuigelingenvoeding (en andere vitale hersenvoedingsstoffen) die alleen maar een negatieve invloed kunnen hebben op de normale ontwikkeling van het serotonine-systeem van de hersenen en andere neurotransmitter-systemen voor de hersenen dat aan de basis ligt van de vele pathologieën van emotioneel-sociale- seksueel functioneren die tegenwoordig in onze samenleving bestaan.

 

Tryptofaan is een aminozuur dat wordt omgezet in hersen-serotonine, waarvan bekend is dat tekorten aan de basis liggen van depressie, gebrekkige impuls controle, drugsmisbruik en geweld als moord en zelfmoord. Er kan worden verwacht dat andere essentiële aminozuren ook deficiënt zijn in melk voor zuigelingenvoeding die leidt tot andere abnormaliteiten van het neurotransmitter-systeem van de hersenen, b.v. die welke affectieve binding mogelijk maken, b.v. tyrosine dat wordt omgezet in dopamine in de hersenen dat, gedeeltelijk, lichaamsplezier mogelijk maakt, net als andere liefdesmoleculen (Crenshaw, 1996).

 

Toestemming voor lichamelijk genot

 

Het is bekend dat dopamine-stoornissen in de hersenen leiden tot verslavingsgedrag, waarbij de high in drugs wordt gezocht in plaats van het natuurlijke plezier dat normaal gevoeld word in het lichaam maar dat is aangetast of verloren gegaan door mislukte moeder-baby / kind-hechting en door gestoorde of mislukte seksuele affectieve relaties die beginnen in de tienerjaren. Lichaamsplezier dat is geïntegreerd in hogere hersenstructuren remt depressie, drugsmisbruik en geweld, terwijl neurodissociatief plezier (egocentrisch, hedonistisch plezier) zorgt voor depressie, drugsmisbruik, seksuele uitbuiting en geweld. Gezien het bovenstaande zijn de stijgende percentages van depressie, psychiatrische medicijnen en zelfmoorden onder onze kinderen en jongeren in de Amerikaanse cultuur niet verrassend. Zelfmoorden onder Amerikaanse kinderen van 5-14 jaar zijn verdubbeld ten opzichte van de vorige generatie; en zelfmoorden in de leeftijdsgroep van 15 tot 24 jaar zijn al meer dan een generatie de derde belangrijkste doodsoorzaak. Depressie is wereldwijd een leidend probleem voor de geestelijke gezondheid.

 

Een even vernietigende statistiek van de Amerikaanse cultuur is de bevinding dat de verhouding van zelfmoorden tot moorden systematisch is gestegen in de leeftijdsgroep van 5-14 jaar in de afgelopen generatie: 1979-36%; 1994-60%; 1998-73%; 2000-89%. Waarom zijn Amerikaanse kinderen zo depressief en wanhopig dat ze de dood boven het leven in hun eigen gezin en in Amerika verkiezen,  de beste natie op deze planeet, volgens sommigen? En waarom hebben de nationale gezondheidsautoriteiten niets gezegd over deze nationale schande waar de medische autoriteiten geen antwoord op deze vraag hebben?

 

Er is geen oorlogsmonument voor deze kinderen en jongeren die zichzelf van het leven hebben beroofd. De combinatie van verminderde of mislukte zintuiglijke affectieve binding met beperkte of geen borstvoeding in de moeder-baby / kind relatie en mislukte seksuele affectieve relaties zijn een dodelijke combinatie voor de ontwikkeling van depressie, sociale vervreemding, drugsmisbruik, seksuele uitbuiting en het geweld van zelfmoord en moord. Kinderen doden nu kinderen; kinderen  verkrachten kinderen; en het schrikbarend hoog voorschrijven van psychiatrische medicatie aan onze kinderen en jongeren die een generatie geleden nog onbestaande was - alles wijst op het uiteenvallen van Amerika van binnenuit. Europa volgt hier op de voet.

 

Vroege kinderopvang, recept voor een ramp

 

Het rapport van de NICHD-studie voor vroegtijdige kinderopvang (SECC) heeft aangetoond dat baby's en zeer jonge kinderen die meer dan 30 uur per week in de kinderopvang doorbrengen, veel agressiever zijn. 'Ze scoorden hoger op zaken als vechten, wreedheid, pesten, gemeenheid en teveel praten, en eisen moeten onmiddellijk worden ingewilligd', aldus dr. Belsky, een van de hoofdonderzoekers.

Het moet nog worden erkend dat wreedheid, pesterijen en gemeenheid die zoveel van onze kinderen en jongeren terroriseren in onze basisscholen en middelbare scholen hun wortels hebben in het emotionele trauma van moeder-baby / kind scheidingen in verband met ziekte en geïnstitutionaliseerde dagopvang. Deze collectieve emotioneel-sociale trauma's in de kindertijd, in het bijzonder in combinatie met seksueel misbruik bij kinderen / tieners, zijn voldoende groot om het coping-vermogen van tieners om te gaan met emotionele stress te beschadigen en om veel studenten tot wanhoop te drijven en tot zelfs moord en zelfmoord. Geschat wordt dat ongeveer 20% van de Amerikaanse studenten in het hele land ooit zelfmoord heeft overwogen. Ook hier volgt Europa op de voet.

 

Moraliteit of waarheid?

 

We moeten ook de rol van theologische / religieuze systemen erkennen die vaaknegatief staan tegenover lichaamsplezier - het als zondig en immoreel beschouwen - en die vaak pijn, lijden en ontbering gelijkstellen aan morele deugdzaam zijn. Deze morele waardesystemen zijn druisen in tegen miljoenen jaren van evolutie (pijn = vermijden, plezier = aantrekking) en hebben het vrouwelijke gelijkgesteld met zonde, slechtheid en immoraliteit. Deze morele / religieuze waarden hebben de geest tegen het lichaam opgezet; man tegen vrouw; ouders tegen kinderen; en kinderen tegen ouders. 

We weten nu dat plezier de 'lijm' is voor goede hechting in de kind-ouder relatie en noodzakelijk is voor de ontwikkeling van de morele persoon en van moreel gedrag. Als natuurlijk lichaamsplezier wordt ontkend, volgen depressie en de kunstmatige en destructieve narcistische en sado-masochistische geneugten van drugs en seksueel geweld, vaak vanzelf.

 

De toekomstige mens

 

Het menselijk brein is het orgaan van onze emoties, sociale relaties, morele waarden en cognitieve / intellectuele ontwikkeling. Het ontwikkelende brein van het baby/ kind is gecodeerd of geprogrammeerd of voor depressie of voor geluk; voor vrede of geweld en voor menselijke gelijkheid of ongelijkheid. Dit is aangeleerd gedrag dat zijn wortels heeft in de biologie van onze vroege levenservaringen (Montagu, 1971).

 

De transformatie van een gewelddadige cultuur naar een vreedzame cultuur begint met de transformatie van het individu dat, als baby / kind, wordt geplaatst in een omgeving van acceptatie in plaats van afwijzing; van vreugde en geluk in plaats van afwijzing en depressie; van liefde in plaats van haat; van vrede in plaats van geweld. Deze transformatie van het individu vereist de bouw van een nieuw cultureel brein, een die op natuurlijke wijze vrede, liefde en geluk belichaamt en uitdrukt. Dat brein kan alleen gebouwd worden met radicale culturele verandering. Het is duidelijk dat deze veranderingen niet mogelijk zijn zonder een herstructurering van de cultuur op een manier ddat moeders het mogelijk maakt om hun kroost de warmte en veiligheid te beiden die de natuur verwacht.


Nationale wetgeving die de binding tussen moeder en baby / kind verstoort, moet worden vervangen door wetgeving die zorgzame ouders en gezinnen ondersteunt.

De noodzaak van kinderopvang en vroege institutionele kinderopvang moet worden geëlimineerd en publieke middelen die nu worden gebruikt ter ondersteuning van commerciële baby- / kinderopvangbedrijven moeten worden gebruikt om moeders en vaders rechtstreeks te ondersteunen, een beleid waarvan de bewezen effectiviteit in Scandinavische landen alom bekend is.


Bowlby (1953), Cook (1996) en Belsky (2003) hebben de wereld gewaarschuwd voor de gevaren van geïnstitutionaliseerde kinderopvang voor baby's / kinderen en Montagu (1971) informeerde de wereld over de gevaren van verlies van moederliefde, lessen die zijn genegeerd door de moderne wereld.

 

SomatoSensory Affectational Deprivation (SSAD)

 

- het wijzigen van de hardwire en software van de zich ontwikkelende hersenen
SSAD (SomatoSensory Affectional Deprivation) is het proces van gestoorde of mislukte moeder-kind binding dat het gevolg is van een tekort aan de sensorische stimulatie van de baby via aanraking, lichaamsbeweging, geur en smaak en borstvoeding. Vrijwel alle babyzoogdieren zijn kwetsbaar voor emotionele gedragsstoornissen die worden veroorzaakt door deze somatosensorische deprivatie. De specifieke emotionele gedragsstoornissen die het gevolg zijn, variëren per soort en hebben hun invloed gedurende de hele levensduur van het individu.

 

De belangrijkste emotionele gedragsstoornissen kenmerkend voor de meeste door SSAD gefokte zoogdieren zijn: depressie; chronisch stimulus zoekend (obsessief-compulsief) gedrag, (bijvoorbeeld stereotiep schommelen, duim / peniszuigen en zelfverminking, hyperactiviteit en hyperreactiviteit); tactiele vermijding, verminderde pijn en genotpercepties; overgevoeligheid voor aanraking; verminderd seksueel genot en seksueel functioneren; alcohol / drugsmisbruik, afhankelijkheid en verslaving; en sociale vervreemding met antisociaal gedrag waaronder geweld, zelfmoord en moord.

SSAD induceert een verscheidenheid aan neurobiologische veranderingen in de zich ontwikkelende hersenen van door SSAD gefokte zoogdieren, in het bijzonder primaten, die de hierboven beschreven emotionele gedragsstoornissen creëren. Deze hersen gedragsstoornissen komen vooral voor in het subcorticale emotioneel-sociale-seksuele deel van de hersenen dat zich vroeg in ontwikkeling ontvouwt - niet het neocorticale rationele / cognitieve brein dat het gevolg is van latere hersenontwikkeling. 

 

Somatisch (lichamelijk) genot is de lijm van affectieve binding. De mislukte ontwikkeling van de normale pleziersystemen van de hersenen, via SSAD, veroorzaakt verstoord genotzoekgedrag, hetzij door verkeerd gebruik / misbruik van de sensorische systemen, hetzij door biochemische geneesmiddelen. Primaire behandeling van SSAD-stoornissen moet de reconstructie van de lustsystemen van de hersenen omvatten, zodat neuro-integratief plezier en niet neurodisociatief plezier de realiteit wordt. (Genderongelijkheid, seksueel geweld, narcisme, sado-masochisme, verslavingen en obsessief-compulsieve pornografie zijn voorbeelden van de gevolgen van het neurodissociërende brein.) Het neurodissociërende brein, geïnduceerd door SSAD, veroorzaakt depressie, woede / razernij en geweld, terwijl de neuro-integratieve hersenen vreugde, compassie, vrede en geluk mogelijk maken. Geïntegreerd lichamelijk genot is essentieel voor de evolutionaire ontwikkeling van liefde in Homo-sapiens, die is verdrongen door een ontlichaamde Platonische / goddelijke liefde die menselijke vervreemding, depressie en geweld aandrijft.

 

De biologische oorsprong van liefde

 

Het primaire sensorische breinproces dat betrokken is bij affectieve binding in de moeder-kind relatie is de postnatale voortzetting van vestibulair-sensorische (bewegings) stimulatie naar de zich ontwikkelende hersenen (de primaire vorm van sensorische stimulatie in de baarmoeder) en verzekerd door het dragen van draagdoeken waarmee de baby continue beweging ervaart en gemakkelijke toegang tot de borst heeft voor de borstvoeding. Zonder deze sensorische stimulatie is het Somato-Sensorisch-Affectioneel Deprivaties Syndroom (SSADS) tot op zekere hoogte onvermijdelijk.

 

Deze studies leiden tot de conclusie dat 'liefde' een hersen structuur is die voornamelijk wordt gevormd door sensorische stimulatie van de drie sensorische modaliteiten in de moeder-kind relatie:


• Lichaamsbeweging (vestibulair-cerebellair systeem);
• Lichaamsaanraking (somesthetisch systeem); en
• Lichaamsgeur (olfactorisch systeem).


Verder bieden deze drie sensorische modaliteiten de basis voor de drie verschillende psychologische dimensies van liefdesrelaties, gekarakteriseerd als:


• Basis Vertrouwen (lichaamsbeweging: vestibulair sensorisch cerebellaire systeem);
• Affectieve binding gekenmerkt door plezier (een sensorisch tastsysteem).
• Intimiteit binding gekenmerkt door plezier (lichaamsgeur, reukzintuig - het primaire evolutionaire seksuele brein).


Deze drie sensorische systemen hebben hun eigen 'zintuiglijke hersenen', waarbij het reukbrein wordt herkend als het primitieve emotioneel-seksuele brein dat gedeeltelijk wordt geactiveerd door feromonen.

 

De twee breinen der liefde

 

Bij normale ontwikkeling worden lichaamsaanraking, geur, beweging en smaak geïntegreerd tijdens het geven van borstvoeding en gecodeerd in de ontwikkelende hersenen, waarbij het 'geheel groter wordt dan de som van de delen'. De 'somatische hersen structuur van liefde' wordt eerst gevormd uit het subcorticale emotioneel-sociale-seksuele brein. Het later ontwikkelende 'cognitieve neocorticale hersen structuur van liefde' wordt gevormd door de programmering van de visuele en auditieve zintuiglijke neocorticale hersenen die geïntegreerd worden in de eerdere 'somatische hersen structuur van liefde'. In de meeste moderne menselijke culturen is de somatische hersen structuur van liefde gefragmenteerd en slecht ontwikkeld en is het neocorticale brein verkeerd geprogrammeerd, waarbij pijn een deugd wordt (goed) en genot een ondeugd wordt (kwaad).

Deze twee hersens, die verkeerd geprogrammeerd zijn met sensorische pijn en zintuiglijke ontbering van plezier, gecombineerd met de onrechtmatige programmering van de morele waarden van pijn en genot in het neocorticale brein, resulteren in de ontwikkeling van het neurodissociërende brein - en uiteindelijk depressie, vervreemding en geweld.

 

 

Tien principes van moeder-kindbinding om de wereld te veranderen


De volgende veranderingen zijn essentieel als dit nieuwe culturele brein van de baby / kind / tiener moet worden ontwikkeld. Deze veranderingen zouden zorgen voor een meer omvattende structuur van culturele verandering voor het verzekeren van vreedzame individuen en culturen.

1. Elke zwangerschap is een gewenste zwangerschap.
2. Elke zwangerschap heeft de juiste voeding en prenatale zorg - medisch en psychologisch - en is vrij van een giftige baarmoeder door alcohol, drugs, tabak en andere toxische stoffen en stress.
3. Natuurlijke geboorte.
4. Geen genitale verminking (besnijdenis).
5. Borstvoeding op aanvraag voor twee jaar of ouder.
6. Intiem lichamelijk contact - het kind dragen gedurende het eerste jaar (en samen slapen gedurende de eerste twee jaar en daarna).
7. Onmiddellijke troost wordt gegeven aan zuigelingen en kinderen die huilen. Geen enkele baby of kind mag ooit worden toegestaan zichzelf in slaap te huilen - in de dag of in de nacht.
8. Baby's en kinderen zijn er om geknuffeld te worden en mogen nooit fysiek mishandeld worden of om welke reden dan ook vernederd.
9. Baby's en kinderen worden geëerd en mogen nooit worden vernederd of emotioneel worden misbruikt om welke reden dan ook. De opkomende seksualiteit van elk kind wordt gerespecteerd.
10. Moeders moeten worden gehonoreerd en niet worden vervangen door enige vorm van institutionele kinderopvang omdat dit schadelijk is voor kinderen onder de vijf jaar.

 

 

 

 

 

With thanks to Touch the Future. References to this article and more extended articles on this subject can be found at: www.TTFuture.org/Prescott.

See also Bonding and the Origins of Love which was published together with this article in byronchild/Kindred in 2004.

NOTES: (1) Third National Health and Nutrition Examination Survey, 1988-94-NHANES 3, Variable HYB5, National Institutes of Health, Bethesda, MD)

 

 

REFERENCES

Bowlby, J. (1953). Child Care and the Growth of Love. Pelican/Penguin. Baltimore/London.
Belsky, J. (2003). The Dangers of Day Care. The Wall Street Journal. July 16.
Cook, P.S. (1996). Early Child Care: Infants & Nations At Risk. News Weekly Books Melbourne
Crenshaw, T.L. (1996). The Alchemy of Love and Lust. Pocket Books, New York, Sydney.
De Waal, F. and Lanting, F. (1997). Bonobo.The Forgotten Ape. Univ. of Calif. Press. Berkeley
Harlow, H.F. (1958). The Nature of Love. American Psychologist 13: 673-685.
Hrdy, S.B. (1999). Mother Nature. A History of Mothers, Infants, and Natural Selection. Pantheon Books. New York
Mason, W.A. and Berkson, G. (1975). Effects of Maternal Mobility on the Development of Rocking and Other Behaviors in Rhesus Monkeys: A Study with Artificial Mothers. Developmental Psychobiology, 8, 197-221
Montagu, A. (1971). Touching: The Human Significance of the Skin. Columbia University Press
Prescott, J.W. (1975) Body Pleasure and the Origins of Violence. The Futurist April. Reprinted: The Bulletin of The Atomic Scientists (1975) November. http://www.violence.de/prescott/bulletin/article.html
Prescott, J.W. (1996). The Origins of Human Love and Violence. Pre- and Perinatal Psychology Journal. 10(3):143-188. Spring. http://www.violence.de/prescott/pppj/article.html
Stolberg, S.G. (2001). Link Found Between Behavioral Problems and Time in Child Care. The New York Times. 19 April.

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

September 11, 2017

Please reload

Search By Tags

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Follow Us
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic

​© 2017 Egon Schneider created with WIX